چهار سال

در حیاط ما
چهار سال است
که پرنده ها
آواز می خوانند
دست کم تا
من یادم می آید
دست کم تا
تو به یاد نداری
چهار سال است
که اینها
اینجا
می خوانند
می خندند
می گریند
نمی دانم
اصلا
گور پدر هرچه پرنده
چه می دانم
ولی نه
آخر اینها
که گناهی نکرده اند
زبان بسته ها
مثل تو
مثل ما
چهار سال است
که نه می فهمند
و نه می دانند
واقعا چه اتفاقی افتاد
حالا
هر چه می خواهی فحش بده
ناله کن
نفرین کن
ولی ای کاش
فقط ای کاش
می توانستم ادعا کنم
همه چیز را
فراموش کرده ام
مثل تو
مثل ما
بعد از چهار سال
که اینها
اینجا
می خوانند
و هنوز
نمی دانند
نمی دانند

موج

ساحلی بود

دستانت

که پریشانی هایم را

در بر می گرفت

و جوش و خروش ام را

به آرامش

مبدل می کرد

اکنون

بی تو

تشنگی بی کران هزاران خشکی

بر لبم

جا مانده ست

گنجشک

هر چه فریاد دارید برآرید
هر چه فحش بلدید بر زبان آرید
گلوله هایتان را شلیک کنید
بمب هایتان را بیافکنید
ببندید
بزنید
بکشید

اما
شما ای خدایان خشم
بدانید
بدانید
بدانید

صدای گنجشک تمام نخواهد شد

حسادت

می توانم بخندم
اما
چشم من
تحمل حسادت اشک هایم را
ندارد

راز

من تنها برایت آوازی خواندم و گذشتم این تنها کاری بود که از دستم بر می آمد



شل سیلور استاین
به نقل از مریم











باز می گردم

مثل قاصدی

بی جوابی

بی سوالی

می رانی ام

بی هیچ

کلامی



می گذرم

با آوازی

در گلو

خفته

نه سازی

در کار

نه نقطه

آغازی



میان ما

ما

در میان

ما



ترانه ها

می خوانی ام

به نگاهی

باز می گردم

به کرانه ها

بی امید

پروازی



در برم

رازی

کم 3

و سکوت
به هزار زبان در سخن است


احمد شاملو





برای سخن گفتن
واژه ها کم اند
کم

اما برای سکوت
سخن ها
بسیار

فاصله میان ما
تنها
رویای به هم رسیدن است

کم 2

با چشم های بسته
نگاه می کنیم
با گوش های گرفته
می شنویم
و بی صدا
فریاد می زنیم

آرزوی ما
دیدن است
رویایمان
شنیدن
و امیدمان
گفتن